ყველგან, ყველასთან სიცივე იგრძნობა. რთულია სიცივეში ცხოვრება. იმ სიცივეში სადაც გრძნობ რომ შენი ადგილი არ არის. მომბეზრდა ის კლოუნის მდგომარეობაც, რომელიც ყველას ახალისებს და ყველას ართობს. ხეირი? მაინც ვერავინ ვერაფერს ვერ ხვდება. აქეთ მიბრუნდება ყველაფერი. ცუდია იმედგაცრუბის გრძნობა. რომ გგონია რომ ის ძალიან კარგია და აღფრთოვანებული ხარ, ცაში ვარსკვლავებს წყვეტ და უცებ ფრთებს გაჭრიან… გული მტკივა, ძალიან მტკივა გული. აი, არც კი ვიცი როგორ გადმოვცე ეს გულისტკივილი. ალბათ, ისევ მე ვარ დამნაშავე, როცა ვინმეს ვენდობი, ვინმეზე ვფიქრობ რომ ,,ის კარგი ადამიანი”. ცხოვრება ომია, ახლა მივხვდი რომ მართლა ომია თან ძალიან სასტიკი ომია. თუ არ იბრძოლე ვერ გადარჩები. შეიძლება ვიღაცამ მოგატყუოს შენი მეგობარი ვარო და მერე ზურგში ჩაგცეს დანა. სწორედ ასე დამემართა მეც. მე ჩამარტყეს ზურგში დანა. მე დავმარცხდი. საშინელებაა ეს გრძნობა. იმედგაცრუება, ზიზღი საკუთარი თავისადმი, სინანულიც (რაღაც პონტში) და ასე შემდეგ… საშინელებაა როცა ადამიანი გიღიმის და ზურგს უკან საფლავს გითხრის რომ ცოცხლად დაგმარხოს. ვწყვეტ წერას….
იმედგაცრუვება
Advertisement
The URI to TrackBack this entry is: http://missylonen.wordpress.com/2010/02/17/%e1%83%98%e1%83%9b%e1%83%94%e1%83%93%e1%83%92%e1%83%90%e1%83%aa%e1%83%a0%e1%83%a3%e1%83%95%e1%83%94%e1%83%91%e1%83%90/trackback/
